eiland naastenbij van Kreta — molens in Oia – Santorini

Kreta is en eiland waarover veel verhalen worden verteld maar daarvan zijn er maar zeer weinige die objectieve informatie blijken te bevatten. Naar de geschiedenis van het eiland Kreta die natuurlijk eindeloos ver in het verleden teruggaat is veel onderzoek gedaan. Wie ook heeft er niet gehoord van het kleitablettenschrift dat in de ruines van de paleizen werd gevonden, het lineair b, dat volgens veel mensen niet te begrijpen valt? Of van de decoratieve kunstroming van de art deco of Jugendstil, de twee stijlen vormen eigenlijk één geheel in de ontwikkelingsgeschiedenis van het begin van de 20e eeuw en worden dikwijls in verband gebracht met de wandversieringen en andere vormen in de paleizen van Kreta aangebracht in de eerste helft van die eeuw volgens de toenmalig heersende opvattingen voor restauratie? En wie heeft er niet ooit van vernomen, dat alle kretenzers liegen volgens de kretenzer? Wat het dat laatste betreft, het is ook maar goed dat Clemens als oprechte blogeur, citaat president Hollande, zichzelf in deze geschiedenissen kan betrekken zonder aan de twijfel ten prooi te vallen dat hij dat ‘zichzelf’ daarmee op een voetstuk plaatst dat hem niet past.

centrale kerkgebouwen — Het samenhangende complex van de Domkerk en de Buurkerk in het centrum van de stad Utrecht vormt een volmaakte eenheid in tweevoudigheid qua samengaan van de twee diversifiërende religieuze opvattingen die in ons land altijd in spanningtot lkaar hebben gewedijverd om de meeste aandacht. Wat het betreft de eenheid van de landsaard wil ik mij onthouden van ciommentaar, maar in de beeldplaat is weergegeven dat de toren van de aartsbischoppelijke Domkerk tot in de wolken reikt en dat de toren van de Buurkerk daarvóór gebouwd bescheiden is gebleven, volgens de bronnen was het geld bij de bouw van de toren van de Buurkerk voor de voltooiing niet toereikend geweest, een situati die inde 16e eeuw vaker voorkwam. Zeker is wel dat het nimmer de bedoeling is geweest dat de toren van de Buurkerk zou wedijveren met de grote domme broer in hoogte, waar het om gaat is het verschil in leeftijd van het uiterlijk en zichtbaar in het interieur, bedoeling en zeggingskracht van de gebouwen, terwijl van de Domkerk bekend is dat deze een heel logge en ongemakkelijke organisatie structuur van de gemeente die er thuis hoorde altijd heeft opgeleverd. In de Buurkerk, waar ooit zelfs een hele straat dwars doorheen heeft gelopen, is in onze tijd gevestigd het museum ‘van Speeldoos tot Pierement’, een bestemming waar ik het min of meer mee eens ben.

Ik heb tesamen met een groep medestudenten in de jaren ’70, toen er nog gedacht werd dat ik op afroep een functie zou aanvaarden die van persooonlijk inzicht in maatschappelijke vraagstukken zou getuigen, een bezoek mogen brengen aan het wonderlijke eiland in die zee die daar geen duidelijk te benoemen eigen naam heeft, en ik heb bij dit bezoek mijn ogen en oren niet in mijn zak gehouden, terwijl ik liefde voor het eiland heb opgevat. Daarom ben ik min of meer niet onervaren met de beoordeling van de geschiedenis van het eiland en zijn mythologieën. Ook heb ik eens een vriend gehad,het was vriuj intiem en getrouw, die een wat tenger postuur had maar zich nogal martiaal kleedde, ik hertkende zijn karakter naar een aanvooelen dat vij is vanb eigen belangstellingen en riep vaak als hij binnekwamoof opbelde: ‘ah, le Prince aux fleurs de Lys’, naar een wanddecoratie in het Paleis van koning Minos waarop een prins wordt getoond met lelies . Antonius, die het wat al te gortig werd om telkens in de muur te verdwijnen, maar die zo’n duidelijke belangstelling aan de dag legde voor de art deco en voor de Jugendstil, werd het op den duur wat veel en hij heeft mij wat geërgerd op mijn woordelijk gedrag aangesproken met een licht brommen. Wij hebben er nooit meer over gesproken maar wat mij betreft heeft zijn gebrom goed gewerkt, er waren ook voor de geschiedeniswetenschap en voor de Clem zo van die grenzen weggelegd waar je wél wat aan kan hebben.

‘de vrouwe op de trap‘/ bewerking naar originele foto van een trap op de Plakka van Athene waarop een jonge vrouw naar boven gaat.

Wat het betref het eiland Kreta, zijn invloed en zijn gevolgen voor mijn verdere bestaan, moge het overduidelijk zijn dat ik maar weinig mede te delen heb want zoiets daar zegt het spreekwoord van: ‘dat verzin je toch niet?’. Wél is het daar gebeurd, dat ik met de teen van mijn sandaal tegen een zwaardere kei of voorwerp in de grond stootte toen wij daar zo om dat Paleis heen liepen over een vers opgeworpen aarden wal. Het voorwerp in kwestie bleek te gaan om het oor van zo een groot bewaarvat, dat in de oudheid werd gebruikt voor opslag vanallerlei voedsel en olie, en werd vervaardigd uit ruwe gebakken klei. Dat oor had ik zomaar opgeduikeld als in het bekende archeologische sprookje wel gebeurde, maar tot ieders teleurstelling schijf ik: de aarden wal waarop de vindplaats was, was betrekkelijk jong te heten , feitelijk niet ouder dan een maand voor datum opgeworpen, dat ik daar de waarheid van ook al inzag is een geheel andere vraag.

Gaarne vergelijk ik in geo-religieuze zin de steen die Jacob oprichtte en zalfde te Betel, nadat hij in de nacht de droom had gehad van de engelen die telkens op en neer een trap gingen om de Here prijzende en lovende te dienen, met een eiland van terzijde bespoeld waarop ik ook wat liep te dromen indien het is vergund daarover iets aardigs neer te schrijven.

riviertje in Henegouwen — het riviertje La Hantes in Henegouwen wil, dat zou je zo niet zeggen, nog wel eens buiten zijn oevers treden. Niet ver van daar is een kapelleke in het veld ter ere van Saint Julien te vinden.

Ik heb nog wat aardigs gevonden voor mijn ster-beleving:

Cliff-Randon – webster wood simplist

Δ

wolfsmelk van de bossen — ‘charity’ – dit is howel wij dat niet zo zien volgens de botanische verzameling van ‘les plantes et fleurs du Franche Conté’ een euphorbia bloem, dus een wolfsmelk blomke, ge ziet zij synog wel wat groen en kennelijk nogal edel van blazoen, maar toch: het is een bloeiende bloem en niet alleen maar bloeiwijze te heten, dit plantje komt met vele soorten van de gelijke naam voor in de bossen van de Conté maar om dsaar nu vandaag de dag in te geraken betekent meer een tijd verloren plicht verzaken, indien het weer het toelaat en het bedenkelijke Mons mij deszulks toestaat, wordt het vandaag graag plaatjes schieten in het eigen woon- en werkgebied, ik zou dus graag het gefourmenteer van de Walibi Kerkelijke Brandweer in het Brusselse deelgebied verzoeken zich in het vervolg met de klachtenboeken wat eerder aan de poort van het bureel te melden. Qu’importe un pélégringo pour la quai d’Orval sinon sa gorge sait bien se remplire avec la bouteille poire-brulée et les goûts de la bière d’orée? Sinon je vais au vernisseur de venice”? J’avoue, Paris sera la vieille grande dâme lunatique entierement de soin grêcque rempli et ne plus un soeure frêre d’esprît en sobre dit/

Het is mij vrijwel onmogelijk gebleken om niet te bezwijken voor de lust mij te begeven naar het centrum van de mooie stad Haarlem, waar ik in eerste instantie als een weeskind was gesteld op de mooie verhaaltrent van de fiere band van Schooten, thans een wijk in Haarlem maar volgens de site moet het daar erg mooi geweest zijn toen er nog wél heren en dames met geld bij waren te vergaren. Ik zal eens kijken om hert verhaal te onderbreken, of ik de foto van het geboortehuis kan opduikelen zo vlug en deze in de post kan tonen, ik beloof niks. En voor wie niet wachten kan is er altijd de Wikipedia beschrijving op te zoeken met het Grafelijk Jachtslot aan ‘t Sant te Haarlem waar thans het stadhuis in is gevestigd met de Gravenzaal, waar je als bruid en bruidegom het grafelijk onthaal vernemen en beleven mag bij voldoende inschrijving voor de habbekrats van het bodembedrag kan er in groepen van 5 stelletjes ook gehuwd worden, dat lijkt mij veel gezelliger dan alleen is maar alleen

knaagdier — emblemen van het Chateau de Blois – l’hermine – de hermelijn/ – het teken van Anne van Bretagne waarvoor veel liefde, geloof en bewondering nog steeds bestaan. In de tekst wordt vermeld dat het sprookjesdier een teken voor de zuiverheid is van Middeleeuwse signatuur, dat wil dus zeggen dat St. Anne had gezworen dat zij haar ganse leven ongehuwd zou blijven. In de tijd van Anne waren de mannen nog dikwijls halve heidenen en wilden en wat een zwakke vrouw dan moest daar staan veel boeken over in ‘t archief. Anne werd naderhand koningin van Frankrijk, dat was haar roeping, en zij was gehuwd met de Franse koning Louis XII.

, en zo’n behang daar wordt je rustig van.

Het wapen van Schooten

Helaas ontdekte ik dat de foto van het voormalige geboortehuis staat opgeslagen in een bestand waar ik op het ogenblik niet bij kan en echt verhuizen vanwege weer een kouwe kant dat doe ik liever niet, dus geef ik maar hiernaast een kleiner beeld van waar het in het algemeen de indruk over heerst dat naar bevestiging van onze zijde wordt uitgezien.

Het geboortehuis was een buiten met een naam getooid als zoiets klinkend naar de rivier het Spaarne, die een regenrivier oorspronkelijk is waarvan er weinige bestaan op aarde. Het fijne daarover heb ik nooit mogen vernemen.

euphorbia lennepeae aceroniae | wolfsmelk Lenneperveld

finif botan invict data is more than a science first an art

Tag: hartelijk

er is dus een groepering in ons land actief die…enzovoort…verraadt zichzelf, geen krans…blind…

Δ

jezelf opgeven, dat doe je liever, toch ken ik de vreugden eveneens vande verleden dag